Zasady gry

Gra zaczyna się w 1985 roku i domyślnie kończy w 2020 (35 rund); zakładając grę, można wybrać inny rok końca, od 1986 do 2100. Wygrywa najwyższy majątek netto: kapitał minus 1,6 × dług w banku. Każdy zaczyna z tym samym kapitałem, od 100 do 200 tysięcy dolarów.

W swojej turze robisz jedną rzecz: kupujesz pole, firmę albo towar (rury, pompy, wagony), zmieniasz cenę w swojej firmie, próbujesz sabotażu — albo pasujesz. Po turach wszystkich graczy przychodzi produkcja, sprzedaż i bank; potem następny rok.

Ropa leży na nieznanej głębokości, od 1 do 3 666 m. Co roku wiertło schodzi 470–499 m i zużywa 500 m rur z zapasu pola. Bez rur wiercenie staje. Gdy wiertło dojdzie do ropy — tryska.

Każda pompa na polu daje 8 000 litrów rocznie, póki złoże się nie wyczerpie. Sprzedajesz tyle, ile wywiozą wagony — 7 000 litrów na wagon rocznie — po cenie danego roku. Ceny na wszystkie lata widać od początku: nadwyżka czeka w magazynie pola, aż ropa zdrożeje.

Firmy wiertnicze sprzedają rury, fabryki pomp — pompy, firmy wagonowe — wagony. Właściciel ustala cenę; kto kupuje u niego, płaci jemu, a kupując we własnej firmie, dostajesz zwrot 20% ceny za każdego gracza przy stole. Zapasy firm się nie odnawiają. Za jednym razem kupisz najwyżej 10 odcinków rur, 15 pomp albo 6 wagonów.

Kto kończy rok z ujemnym kapitałem, dostaje przymusowy kredyt 20 000 $. Co roku bank pobiera ratę 5 000 $, a dług maleje tylko o 3 000 $ — różnica to odsetki. Na koniec gry dług liczy się ×1,6.

Wejście do sabotażu zajmuje turę. Agent na pole (F1): najpierw 50% szans, że w ogóle przyjmie zlecenie (pech nic nie kosztuje), potem płacisz koszty i masz 33% szans — udany sabotaż zabiera polu wszystko i wystawia je na sprzedaż. Sabotaż firmy (F3, F5, F7): zatrzymujesz pasek i płacisz cenę firmy powiększoną albo pomniejszoną o trafiony procent; wartość ujemna oznacza upadek firmy. Po upadku firmy wagonowej masz prawo pierwokupu.

Przy jednym ekranie gracie na zmianę na jednym urządzeniu, a gra zapisuje się w przeglądarce, więc można ją przerwać i wrócić. Online zakładasz stół i wysyłasz pozostałym link albo kod. Stół publiczny widać na liście stołów na ekranie startowym, do prywatnego trafia się tylko z linku albo kodu. Wolne miejsca może zająć komputer, a przy jednym ekranie możesz grać z nim nawet w pojedynkę.

Komputer gra według prostych reguł i tylko na jawnych danych: nie zna głębokości złóż ani przyszłych losowań. Kupuje pole, na które go stać, wierci, po trafieniu dokupuje pompy i wagony, a ropę sprzedaje, chyba że tegoroczna cena jest dużo niższa od średniej z lat, które zostały.

„Wróć na start” zostawia miejsce — wrócisz przez „Wracam do gry”. „Opuszczam stół” to rezygnacja: firma gra dalej na autopilocie, jej tury mijają bez ruchu, a ropa sprzedaje się sama, ile uniosą wagony. Na to miejsce nie da się wrócić.

Gdy ktoś straci połączenie, a gra czeka na niego ponad minutę, pozostali mogą włączyć mu autopilota. Po powrocie znów gra sam.

Możesz grać we współczesnym interfejsie albo na ekranie C64: 40×25 znaków jak w oryginale, z obsługą z klawiatury (na telefonie pojawia się klawiatura ekranowa). Wygląd zmienisz w ustawieniach, także w trakcie gry.